Over mij
Als klein meisje schreef ik al gedichtjes. Mijn moeder kreeg het idee om ze voor me uit te typen. Dat ging toen nog op de ouderwetse typmachine. Bij elk gedichtje maakte ik dan een tekening. Het grappige is dat ik bij alles iets wist te tekenen en me nooit afvroeg of ik dat wel kon... Een kind tekent gewoon en het maakt dan niet uit of het perspectief wel of niet klopt, of dat de kleuren juist zijn. 

Ik dacht altijd veel na over de dingen die in mijn dagelijks leventje gebeurde, en door onder andere deze gedichtjes gaf ik er woorden aan. Ik schreef ook verhaaltjes, en een dagboek (gewoon een oud schrift) vond ik heerlijk om in te schrijven. Ik herinner me nog de voldoening als ik een gedichtje had geschreven waarvan de woorden een beetje als een liedje klonken.

Toen ik wat ouder werd (rond 12 jaar) begon ik mijn gevoelens te verwoorden in mijn gedichtjes. De gedichtjes gingen nu alleen nog maar over mijzelf en over de emoties die ik diep voelde en waar ik niet over wilde praten. Soms wist ik geen weg met deze emoties en door het te verwoorden in een gedichtje "parkeerde" ik het even. Zodra het op het papier stond hoefde ik er niet meer zo over na te denken. Ik was niet heel trots op deze gedichtjes, ik schaamde me er zelfs voor. Ze verdwenen altijd op een goed uitgedachte verstopplek. Veel van deze gedichtjes zijn verloren gegaan... Ik gooide ze weg als ik boos was of als ik vond dat ze te stom waren om te lezen. Ik heb nu spijt als haren op mijn hoofd dat ik dat altijd deed, want ik denk dat er juist heel mooie gedichtjes bij zaten. 

Toen ik weer wat jaren ouder was (rond 20 jaar) begon ik te schrijven voor andere mensen. Ik ontdekte dat ik soms grote of ingewikkelde problemen waar mensen mee zaten, in een paar regels kon beschrijven. Ik kon dat op een manier zodat de woorden je diep in je hart raakten. Dat had ik eerst niet in de gaten want wat ik schreef verdween ook weer net als al het andere op een goede verstopplek. Ik durfde het nooit te geven aan diegene waarvoor het eigenlijk bedoeld was. Ik vond het behoorlijk brutaal van mezelf om zomaar over een ander zijn toestand iets te gaan schrijven, en daarbij dacht ik dat het mijn eigen hersenspinsels waren en dat het geschrevene van weinig waarde was voor wie dan ook. 

Dat ik wel degelijk altijd goed zat met die gedichtjes kwam pas veel later uit. Het schrijven kreeg een heel andere lading toen ik me wat meer bezig ging houden met spiritualiteit. En toen ik besefte dat niet iedereen de gave bezat van het opschrijven. Ik ontdekte dat ik niet zomaar zelf zat te bedenken wat ik schreef maar dat het me een soort van "toeviel". Het overkwam me vaak als ik er juist niet aan dacht om wat te schrijven. Woorden kwamen in mijn hoofd en ik moest dan heel snel pen en papier te pakken zien te krijgen, omdat als ik het niet meteen opschreef ik het ook weer vergat. Het kwam maar al te vaak voor dat ik met de hond aan het lopen was en er dan ineens een schitterende stroom van woorden in mijn hoofd kwam. Bij gebrek aan pen en papier liep ik dan de hele weg het gedicht op te dreunen totdat ik thuis, met mijn wandelschoenen nog aan, naar boven rende om het op te schrijven. Of dat ik tijdens het huishouden ineens iets binnen kreeg en ik even in mijn schrijfkamertje verdween. Als één van de kinderen dan "MAMA!' riep was mijn antwoord steevast "NEE!!!!" totdat ik had opgeschreven wat ik op moest schrijven, dan was ik weer gewoon mama. Zoals ik het als kind als zeer bevredigend ervaarde als mijn gedichtjes op liedjes leken, zo voelde ik nu aan als ik iets had geschreven wat raak was. Ik las het over en over en over, en ik voelde dan een zenuwachtige rilling in mezelf ontstaan. Dan wist ik dat ik het gedichtje moest gaan geven aan diegene waar het voor was bestemd. Nog altijd heel onzeker stopte ik het dan in een envelop en gooiden het in de brievenbus of legde het ergens neer waar de rechtmatige eigenaar het zou vinden. Ik merkte wel dat zodra ik dat had gedaan er een immense rust over me heen kwam. Ook van deze gedichten zijn er weinig door mezelf bewaard gebleven. Wie weet bezoek jij deze website en ben je in het bezit van een gedicht ooit van mij gekregen. Ik zou het leuk vinden om daar nog eens wat van terug te zien, want ook daar zijn waarschijnlijk mooie exemplaren van te vinden. 

Een aantal gedichten die ik wel zelf in een schriftje had geschreven heb ik uitgegeven. Na lang zoeken naar iemand die tekeningetjes kon maken bij de gedichtjes kwam er iets anders op mijn pad. Want zoals ik als kind zo makkelijk tekeningetjes maakte bij wat ik schreef, zo was ik dat ondertussen in de jaren verleerd. Een soort perfectionisme was over me gekomen, wat maakte dat het nooit goed genoeg was wat er als tekening op het papier verscheen. Mijn moeder vroeg me mee naar een cursus mandala tekenen. De cursus op zich viel een beetje tegen maar ik was wel enthousiast geworden. Bij mandala tekenen heb je de mogelijkheid om te tekenen volgens een opgezet rooster. Dit geeft houvast aan het maken van de vormen en dus kon ik allerlei mooie vlakken, vormen en kleuren gebruiken zonder te stressen over of het wel klopte allemaal. Ik vond het fantastisch om te doen! Ik schafte een paar boekjes aan waarmee ik mezelf het een ander aanleerde ter aanvulling op de tekencursus. En toen zag ineens dat deze mandala's zich perfect leende als illustraties bij mijn gedichtjes. En zo ontstond de bundel "Ik geef (om) jou! Met de titel bedoel ik dat ik om jou geef, en dat ik daarom deze gedichtjes heb geschreven, maar als je het woordje "om" weg laat dan staat er "ik geef jou". Daarmee verwijs ik naar de losse kaartjes die erbij zitten in het satijnen zakje. Deze kaartjes kun je weggeven aan iemand als je zelf even geen woorden weet. En daarmee maak ik weer de vergelijking met het weggeven van mijn gedichten destijds. Deze gedichtenbundel is te koop in de webshop op deze website.

Uiteindelijk is het schrijven voor andere mensen weer wat getemperd, want als je ouder wordt, nu 50 plus, maak je je nou eenmaal wat minder druk om een ander en besef je dat ieder mens zijn eigen levensles te doorlopen heeft. De behoefte om een ander daarin te steunen of bij te staan (of mee te bemoeien...) door het geven van een gedicht is daarmee wel wat minder geworden. Ik schrijf nu nog steeds wel, van tijd tot tijd moet ik weer rennen om die pen te zoeken en dat stukje papier wat nog steeds niet standaard in mijn tas zit. Ik schrijf over de dingen die me ontroeren, over de kleinkinderen, over het leven, of over een overleden dier. Eerlijk gezegd ben ik weer een beetje terug bij mezelf gekomen wat schrijven betreft. Wat ik schrijf gaat weer over mijzelf of over mijn eigen emotie. Met dat verschil dat ik nu wel klaar ben om dat met de wereld te delen. Zoek je woorden voor iemand en kom je er zelf niet uit? Doe mij gerust een bericht via het contactformulier, misschien kan ik je helpen. De woorden tot dichten ontvang ik gratis en ze zijn bedoeld om jou ermee te helpen, als ik iets schrijf voor jou en jij kunt je vinden in de woorden dan is het een kadootje van het universum gegeven via mij. Ben je nieuwgierig geworden of wil je regelmatig een nieuw gedichtje lezen? Dat kan hier.